psimuge

Hepimizin içinde bir ağaç evi var aslında… Dalları oyun kokar, yaprakları kahkaha toplar, merdivenleri “hadi gel, biraz eğlenelim” diye çağırır. Ve o evin içinde yaşayan minik biri var: İç çocuğun. Yıllardır seni bekliyor. “Elinde iş listesiyle gelme, bir kere de renkli balonlarla gel!” diye mızmızlanıyor belki de. Haklı. Çünkü büyürken en çok oyunu unuttuk. Kaydıraktan kaymanın saçma bir şey olduğunu düşündüğümüz gün, hayatın tadını biraz eksiltmiş olduk. Ama güzel haber şu: O kaydırak hâlâ...

Bir insan düşünün ...Kalabalıklar içerisinde yürürken nereye gittiğini bilmeyen , sesleri duyamayan , çevresine baktığında yüzleri bulanık insanları gören ... Bir zamanlar kendini ait hissettiği bu yer artık onun için çok karanlık ve kimsesiz gelen bir şehre dönüşmüştür. Bu dönüşümün ortasında ,insan kendi ruhunu tanıyamaz hale gelir. İşte modern çağın en büyük yarası burada saklıdır: Yabancılaşma. Ve onun sessizce yaydığı görünmez bir salgın: Sosyal çürüme. Yabancılaşma ; insanın...

İnsanın hayatta kalabilmesi için özde anlaşılmak ve kabul edilme ihtiyacı vardır. Günümüzde hayat çok hızlı akarken ne kadar kendimiz olabiliyoruz ya da kendimiz de kalabiliyoruz. Her gün evden çıkarken bir koşuşturma ile bugün hangi rollerde olacağım diye kapıdan adım atmak bazen insan için zorlayıcı oluyor . Dolaptan kıyafet seçerken , aslında o güne ait maskelerimizi de seçiyoruz ve gün içerisinde girdiğimiz rollere uygun maskemizi takıyoruz. Bazen o role girmek içinizden gelmese bile ,...